چشم انداز ایران (دو ماهنامه سیاسی - راهبردی)*شماره 40 * آبان و آذر ماه 1385

انسان در بينش وحياني همچون نقطه پرگار هستي و به‌عنوان غايت آفرينش(1) تقدير و تعريف شده و مي‌شود و به لحاظ اصالت‌هايش در منزلتي قرار مي‌گيرد كه هيچ‌يك از پديده‌ها، توان رقابت با او را ندارند و پيدا نمي‌كنند  .(2)

در اين نگاه و نگرش، انسان، برابر استعدادها و استحقاق‌هايي كه دارد بار تعهد و تكليف را بر دوش كشيده و مسئوليت‌پذير مي‌شود