حق‌گرايي‌ آرماني‌ رهبران‌ آسماني‌، سبب‌ شده‌ است‌ كه‌ آنان‌ در تعامل‌ با مردم‌ و مجتمع‌ انساني‌ از يك‌ سو و در كنش‌ متقابل‌ با دنياي‌ واقعيت‌ها از سوي‌ ديگر، به‌ نوعي‌ از واقع‌بيني‌ گرائيده‌ و بر پايه‌ ضابطه‌ مصلحت‌ عمومي‌، ايده‌آليسم‌ را پشت‌ سر نهاده‌ و در عمل‌ رئاليسم‌ باشند.